പൊന്നു മാഷ് എന്ന പേരിലറിയപ്പെട്ടിരുന്ന ഒരു അധ്യാപകന്റെ പ്രതിഭയെക്കുറിച്ചാണ് ഈ ലേഖനം. അധ്യാപനം ഒരു മഹത്തായ കർമ്മമാണെന്നും, കുട്ടികളുടെ ജീവിതത്തിൽ അധ്യാപകരുടെ പങ്ക് മാതാപിതാക്കളെക്കാൾ വലുതാണെന്നും പറയുന്നു.
അധ്യാപകർ തെറ്റുകൾ തിരുത്തുകയും, കുട്ടികളെ നേർവഴിയിലേക്ക് നയിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, അവർക്ക് സ്നേഹവും കരുണയും പകർന്നുകൊടുക്കുന്നവരായിരിക്കണം. ചുറ്റുപാടുകളെക്കുറിച്ചും ലോകത്തെക്കുറിച്ചുമുള്ള ബോധ്യങ്ങൾ കുട്ടികൾക്ക് നൽകുന്നത് അധ്യാപകരുടെ കടമയാണ്. പക്ഷേ, ചില അധ്യാപകർ അധ്യാപനം വെറുമൊരു ജോലിയായി കാണുകയും, കുട്ടികളെ ജീവിതോപാധിയായി കണക്കാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
കുട്ടികൾ തന്നെ അധ്യാപകരെ അവരുടെ സ്വഭാവത്തിന് അനുസരിച്ച് വിലയിരുത്തുകയും, പലതരം പേരുകളിൽ വിളിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. തല്ലുന്ന മാഷ്, സ്നേഹമുള്ള മാഷ്, നല്ലപോലെ പഠിപ്പിക്കുന്ന മാഷ്, ദേഷ്യപ്പെടുന്ന മാഷ് എന്നിങ്ങനെ പലതും അവരിൽ നിന്ന് രൂപപ്പെടുന്നു. 1950-70 കാലഘട്ടം മുതൽ ഈ പ്രവണത നിലനിന്നുവരുന്നു.
Photo and News Source: Kvartha
