പ്രകൃതിയുടെ മടിത്തട്ടിൽ യാതൊരു പരിചരണവുമില്ലാതെ തനിയെ വളർന്നു വലുതായ ഒരു ചക്കരമാവിനെക്കുറിച്ചുള്ള കവിത വായനക്കാരിലേക്ക് എത്തുന്നു. മനുഷ്യന്റെ ഇടപെടലുകളില്ലാതെ, പ്രകൃതിയുടെ കരുതലിൽ മാത്രം വളർന്ന ഈ മരം ഗൃഹാതുരത്വമുണർത്തുന്ന ഒട്ടേറെ ഓർമ്മകളെയാണ് വായനക്കാരിലേക്ക് എത്തിക്കുന്നത്.
തൊടിയിലെ മണ്ണിൽ വേരുറപ്പിച്ച്, കാലത്തിന്റെ മാറ്റങ്ങളെ സാക്ഷിയാക്കി നിൽക്കുന്ന ഈ മാവ് കേവലം ഒരു മരമല്ല, മറിച്ച് ഒരു കാലഘട്ടത്തിന്റെ അടയാളം കൂടിയാണ്. കവി തന്റെ വരികളിലൂടെ ഈ മാവിന്റെ വളർച്ചയെയും അത് നൽകുന്ന മധുരമുള്ള ഫലങ്ങളെയും അതിമനോഹരമായി വർണ്ണിക്കുന്നു.
പ്രകൃതിയും മനുഷ്യനും തമ്മിലുള്ള അഭേദ്യമായ ബന്ധത്തെയാണ് ഈ കവിത എടുത്തു കാണിക്കുന്നത്. തിരക്കേറിയ ജീവിതത്തിനിടയിൽ നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ ഗ്രാമീണതയുടെയും പ്രകൃതിയുടെയും സൗന്ദര്യം ഈ വരികൾ വായനക്കാരെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. മാവിൻ ചുവട്ടിലെ തണലും, അവിടെ വീണുകിടക്കുന്ന മാമ്പഴങ്ങളും എല്ലാം കവിതയിൽ ജീവൻ വെക്കുന്നു.
ഈ കവിത വായിക്കുമ്പോൾ വായനക്കാരന് തന്റെ ബാല്യകാലത്തെ ഓർമ്മകളിലേക്ക് ഒരു തിരിച്ചുപോക്ക് സാധ്യമാകുന്നു. പ്രകൃതിയെ സ്നേഹിക്കാനും സംരക്ഷിക്കാനും നമ്മെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന ഇത്തരം രചനകൾക്ക് വലിയ പ്രാധാന്യമാണുള്ളത്. മാവിൻ കൊമ്പിലെ കിളികളുടെ പാട്ടും കാറ്റിന്റെ തലോടലും കവിതയെ കൂടുതൽ ഹൃദ്യമാക്കുന്നു.
Photo and News Source: Mathrubhumi
