തിരുവിതാംകൂറിലെ വെള്ളച്ചൻകാവിലേക്കുള്ള യാത്രയായിരുന്നു നിളയുടെ പ്രയാണം. വെള്ളച്ചൻകാവ് എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്ന ഈ സ്ഥലത്തേക്ക് അവർ പുലർച്ചെത്തന്നെ പുറപ്പെട്ടു. ഇടവഴികളിലൂടെയും പാടങ്ങളിലൂടെയും സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ, അച്ഛൻ ഓരോ സ്ഥലത്തും തന്റെ ബാല്യകാല ഓർമ്മകളെ പങ്കുവെച്ചു. ''ഇവിടെ നിന്നാണ് കാലിൽ കുപ്പിച്ചില്ലു തറച്ചത്,'' എന്നും ''ഇവിടെ നിന്നാണ് പാമ്പിനെ കണ്ട് പേടിച്ചോടിയത്,'' എന്നും അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. ഓരോ ഓർമകളും കേൾക്കുമ്പോൾ നിളയ്ക്ക് അത്ഭുതവും കൗതുകവും തോന്നി. അച്ഛന്റെ ബാല്യകാലം എത്ര സമ്പന്നമായിരുന്നെന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി.
വഴിയിൽ വന്നെത്തിയ ഓരോരുത്തരോടും അച്ഛൻ വിശേഷങ്ങൾ ചോദിച്ചു. അവരുടെ കഴുത്തിലും കൈത്തണ്ടയിലും ജപിച്ച ചരടുകൾ കാണാതെ നിള അത്ഭുതപ്പെട്ടു. ''ഒരു നാടിനെ മൊത്തം വിറപ്പിക്കണമെങ്കിൽ അവൾ ചില്ലറക്കാരിയാവില്ല,'' എന്ന അമ്മയുടെ വാക്കുകൾ അവൾ ഓർത്തു. തുടർന്ന് അവർ ഒരു വലിയ പാടശേഖരത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങി. കൊയ്ത്തുകഴിഞ്ഞ് കിടക്കുന്ന പാടം കണ്ടപ്പോൾ, നിളയ്ക്ക് റോഡ്റോളറിന്റെ ചക്രങ്ങൾ ഓർമ വന്നു. വൈക്കോലിന്റെ മണവും പാടത്തെ തത്തകളുടെ ശബ്ദവും അവളെ മറ്റൊരു ലോകത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.
പാടത്തും വരമ്പത്തും കുറേ ആളുകൾ ചേർന്ന് മെതിക്കുകയായിരുന്നു. ''മെതിക്കുകയോ?'' എന്ന് നിള അത്ഭുതപ്പെട്ടു. അച്ഛൻ വിശദീകരിച്ചു: കൊയ്തെടുക്കുന്ന നെൽക്കതിരുകൾ ചവിട്ടി ധാന്യത്തെ കതിരിൽ നിന്നും വേർപ്പെടുത്തുന്നതിനെയാണ് മെതി എന്നു പറയുക. പണ്ടുകാലത്ത് കാളയേയും കുതിരയേയും ഉപയോഗിച്ചിരുന്നെങ്കിലും, ഇവിടെ മനുഷ്യർ തന്നെയാണ് മെതിക്കാറ്. ''നമ്മൾ കഴിക്കുന്ന ഓരോ വറ്റിനു പിന്നിലും വലിയ കഷ്ടപ്പാടുണ്ടല്ലേ?'' എന്ന് നിള ചോദിച്ചു. ''പിന്നേ, വലിയ കഷ്ടപ്പാട്. അതുകൊണ്ടാണ് ഭക്ഷണം കളയരുതെന്ന് ഞാൻ പറയുന്നത്,'' എന്ന് അച്ഛൻ മറുപടി പറഞ്ഞു.
കറ്റ ചവിട്ടി മെതിക്കുന്ന കർഷകരെ നോക്കിക്കൊണ്ട് അവർ പാടത്തിന്റെ മറുകരയിലേക്ക് നടന്നു. അവിടെയാണ് കാവും അമ്പലവും. ദൂരെ നിന്നേ ചെണ്ടമേളങ്ങൾ കേൾക്കാൻ കഴിഞ്ഞു. ചെരുപ്പഴിച്ചു വെച്ചുകൊണ്ട് അവർ കാവിനുള്ളിലേക്ക് കയറി. ഒരു കുഞ്ഞുകാടിനുള്ളിൽ ഒരു ചെറിയ അമ്പലം. അമ്പലത്തിന്റെ നട അടഞ്ഞു കിടക്കുകയായിരുന്നു. കൈകൂപ്പിക്കൊണ്ട് കുറേ ആളുകൾ അടഞ്ഞ നടവാതിലിനു മുന്നിൽ നിന്നു. അമ്മ നിളയുടെ കൈ പിടിച്ച് അവർക്കു പിന്നിൽ നിന്നു. കുറേ സമയത്തിനു ശേഷം നട തുറന്നു. ചുവന്ന പട്ട് ചുറ്റി, കൈയ്യിൽ വാളുമായി വെള്ളച്ചൻ പുറത്തേക്കിറങ്ങി. മുന്നിലെ ഭക്തജനങ്ങളെ നോക്കി ശരീരം വിറപ്പിച്ചു. അരമണിയും ചിലങ്കയും മണികെട്ടിയ വാളും കിലുകില-noise ഉണ്ടാക്കി. ആളുകൾ ഉറക്കെ വിളിച്ചു: ''ഭഗവതീ!''
വെള്ളച്ചൻ ഉറഞ്ഞു തുള്ളി കൊണ്ട് അമ്പലം വലം വെക്കാൻ തുടങ്ങി. ഒരു സഹായി അദ്ദേഹത്തെ നിയന്ത്രിച്ചു. മൂന്നു ചുറ്റൽ പൂർത്തിയാക്കിയ ശേഷം നടയ്ക്കൽ ചമ്രം പടിഞ്ഞു. ഒരു വൃദ്ധ വെള്ളച്ചന്റെ മുന്നിൽ ചെന്ന് കുനിഞ്ഞു. ''എന്താണ് മകളേ നിന്റെ വിഷമം?'' എന്ന് വെള്ളച്ചൻ ചോദിച്ചു. വൃദ്ധ പെട്ടന്ന് കരയാൻ തുടങ്ങി. വെളിച്ചപ്പാടിന്റെ ചോദ്യം കേട്ട് നിള അമ്പരന്നു. വെളിച്ചപ്പാടിന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ അവളെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി.
Photo and News Source: Mathrubhumi
